nouveau realisme van henny weckx
diepgaande werken van een bescheiden man, dat typeert de kunst van de Limburgse Henny Weckx. Zijn kunstobjecten, die het best betiteld kunnen worden als een soort van nouveau realisme, hangen en staan sinds 25 september in de showroom van !pet in Hoogeveen. ,,Maar in tegenstelling tot de echte nouveau realisten geef ik materialen een andere betekenis.” Sinds de jaren negentig is Weckx fulltime kunstenaar nadat hij jarenlang veel van zijn creativiteit legde in de bloemsierkunst. Hij volgde een meesteropleiding hierin, die veel breder is dan men meestal denkt.
Over zichzelf is de kunstenaar terughoudend, maar als Henny Weckx vertelt over zijn werken bloeit hij op. Zichtbaar heeft hij nog steeds pret in het ontstaan van zijn kunst. Collages van verschillende materialen, veelal van natuurlijk herkomst maar ook samenstellingen die een vervreemdende werking hebben, zoals een combinatie met geblazen glas. Veel werken hebben als aanleiding een nieuwsbericht, voorval of dogma’s waar hij graag zijn emotie over toont. Kritiek op de katholieke kerk, kindermisbruik of gewoon liefde. ,,Zeker zaken als kindermishandeling of kindermisbruik raken me veel meer sinds ik kleinkinderen heb. Ik heb er drie.” Weckx glimt van trots.
Dat kinderen hem aan zijn hart gaan, blijkt uit ook de collage, CH32. ,,Dat is het nummer van het graf waarvoor ik dit werk heb gemaakt. Het is een prototype van een groter geheel, een plaquette van 60 m2, dat bedoeld is voor een Engelse stichting die zich bezighoudt met de laatste rustplaats van 2000 gestolen foetussen. De bolletjes staan voor de kinderhoofdjes.”
Maar zijn werken zijn zeker niet zwaarmoedig. Weckx heeft een grote dosis humor, wat onder andere blijkt uit een wandobject dat een angstige vrouw verbeeld die moet plassen van schrik, omdat ze een rat ziet. Saillant detail, de rat op het schilderij is een echte maar morsdode rat. ,,Ik houd wel van wat schoppen”, zegt hij breed lachend. ,,Kijk eens naar dit Mariabeeld onder deze stolp. De onbevlekte ontvangenis. Wie goed kijkt, ziet dat haar nageltjes gelakt zijn. Maar mensen moeten wel goed naar mijn werken kijken. Op dat meisje ben ik heel trots.” Hij wijst naar een vitrine waarin twee kinderbeentjes staan met een metalen rokje. Wie oplet ziet dat er twee handen onder het rokje uitkomen. Heimelijk, walgelijk en subtiel.
En zo heeft ieder kunstwerk van Weckx een verhaal, toch vindt Henny Weckx dat een ieder zijn eigen verhaal maar moet verzinnen. ,,Het is veel belangrijker dat mensen ervaren wat ze zelf voelen”, besluit hij ingetogen.